خدمت مسئولین محترم و انجمن حمایت از بیماران خاص تالاسمی

باعرض سلام وآرزوی توفیق روز افزون جهت خدمت رسانی به مردم

احتراما باستحضار می رسانم اینجانب یکی از بیماران تالاسمی چابهار هستم  که می خواهم در مورد مشکلات بیماران تالاسمی چابهار چند مورد را با شما درمیان بگذارم. ....

خدمت  حضرت عالی عرض میکنم که بیماران  تالاسمی،  بخش تالاسمی بیمارستان امام علی چابهار با مشکلاتی زیادی مواجه هستند،

اما مواردی را  که توجه  بیماران بخش را  بیشتر بخود  جلب کرده است  برایتان اعلام می کنم .

اولین مشکل بیماران نداشتن پزشک معالج مخصوص برای بیماران در بخش است  که بیماران حتی در طول سال هم توسط پزشک معاینه نمی شوند. فقط خانم صیادی (مسئول بخش) سرصبح نمونه خون بیماران را می گیرد به همراه نتیجه آزمایش ساده هموگلوبین همه پرونده ها، دست یکی بیماران می دهد تا به منشی دکتر تحویل دهند و پس از دو ساعت وقتی سر دکتر  خلوت شد و دیگر بیماران کلینک را معاینه کرد نگاهی هم به پرونده بیماران تالاسمی می اندازد .

 پزشک در کلینیک بدون حضور بیماران پرونده آنها را که حاوی نتیجه  آزمایش هموگلوبین است ملاحظه کرده و دستوراتی را می دهد.  آنهم بدون اطلاع از وضیت بیمار و معاینه او ....

همانطور که عرض کردم،  بیماران چابهار اکثرا پزشکی را که پرونده آنها را مرور کند و از وضیت آنها اطلاع داشته باشد ندیده اند خود بنده که یکی از بیماران به ظاهر فعال و با سواد تر این بخش می باشم . و به این جور موارد اهمیت می دهم برای آخرین بار اوایل سال 1383 توسط دکتر شفارودی معاینه شده ام بعد از آن دیگر با اوملاقات نکرده ام  یعنی زمینه ای فراهم نبوده که ما بیماران بخواهیم با پزشکان خود ملاقات کنیم ، توسط آنها معاینه شویم و مشکلات مان را با آنها در میان بگذاریم  

دومین و مهمترین مشکل از نظر بیماران نداشتن پرستار یا بهیار وظیفه شناس و دلسوز برای بیماران است  همانطور که همة شما پزشکان دلسوز و مهربان این موضوع را کاملا درک کرده اید که  یک بیمارتالاسمی در وضیعت  جسمی  و روحی خود قبل از هر چیز به محبت ،دلسوزی و همدردی از جانب اطرافیان بخصوص پزشکان و پرستاران بیمارستان خود نیاز دارد .

در این مورد باید خدمت حضرت عالی عرض نمایم که  از این صفات نیک و شایسته در  پرستار و بهیار بخش  چیزی مشاهده  نمی شود . در بخش تالاسمی چابهار یک پرستار و مسئول وجود دارد که در شیفت صبح از ساعت 8 تا 2 بعد از ظهر کار می کند. کار این خانم فقط در  گرفتن نمونه بیمار و نوشتن دارو برای بیماران خلاصه می شود، اگر بیماری تقاضائی غیر از این بکند با داد و فریاد خانم مسئول مواجه می شود . بعضی از وقت ها همة کارها ردیف است اما خانم از وصل کردن خونها صرف نظر می کند تا همکارش در شیفت ظهر راحت نباشد!

با کوچکترین اعتراضی از جانب بیماران خانم از کوره در می رود و با داد وپرخاش از بیمار پذیرائی می کند  که  چرا  از این وضیت اعتراض کرده و حرف اضافی زده!  در آن روز هیچ کمکی به بیمار نمی کند.

بنده حاضرم قسم بخورم بیماران تالاسمی و بالاسران با آنکه بی سواد هستند و آدمهای قانعی به نظر می رسند به هیچ عنوان از این مسئول و پرستار  و یا بهیار بخش راضی به نظر نمی رسند اما نمی دانند با چه کسی مشکلات شان را مطرح نمایند . قبلا مسئول و پرستار بخش، همین یک نفر(خانم صیادی) بود بیماران و بالاسران علت عصبانیت ها و داد و فریاد های بی جای این خانم را به حساب خستگی و فشار کار می گذاشتند. تا اینکه بعضی از بیماران به ریاست محترم بیمارستان (رئیس سابق آقای حسینی ) مراجعه کردند و مشکلاتشان را مطرح نمودند البته از ترس اینکه  مشکلات بیشتری بعدا برایشان پیش نیاید از عدم مسئولیت پذیری خانم صیادی   و عصبانیت های بی جا و داد فریاد های بی موردی که برسر بیماران مظلوم و دلشکسته تالاسمی  راه می اندازد حرفی نزدند و فقط از دست تنها بودن خانم صیادی  ونداشتن دستشوئی دربخش (یا حداقل نزدیک بخش) و کمبود فرآورده های  با او صحبت کردند. آقای رئیس هم قول داد مشکلات بیماران برطرف می کند؛  بیماران خوشحال شدند که بزودی مشکلات حل خواهد شد تا آنکه بعد از چند ماه شاهد ورود یک آقای بهیار به بخش شدند بهیار جدید آقائی ضعیف ،نحیف ، مریض و طبق نظربعضی از همراهان بیماران مشکل اعتیاد هم دارد  که خود  بیماران در  بخش  هم شاهد سیگار کشیدن او هستند.

آقای بهیار قنبری بجای اینکه از مشکلات بیماران بکاهد و به آنان کمک کند، چون مشکل اعتیاد و سیگار دارد لذا از اعصاب  و حواس درست  حسابی هم برخورد دار نیست با این حساب بر مشکلات بیماران افزوده است  زیرا بیماران ( بخش تالاسمی ) چابهار اغلب بچه های خردسال هستند که همراهان آنها هم زنان بی سواد می باشند که در این صورت به کمک ، راهنمائی و توجه  بیشتری نیازمند هستند.

وقتی مشکلی پیش بیاید (از جمله خراب شدن خون و سرم یا رگ و غیره) مجبورند به آقای بهیار اطلاع بدهند. همانطوری که عرض شد این فرد مشکل اعتیاد دارد و یک شخص معتاد توانائی کمک به دیگران را ندارد  که هیچ، حتی توان رسیدگی به خود را هم ندارد. به محض اینکه از این آقا در خواست کمک  اضافی جز وصل کردن خون و سرم  یا هنگام اتمام خون و یا سرم، شود اعصاب آقا بهم می ریزد و شروع به داد فریاد برسر بیماران خردسال  می کند .

البته باید انصاف داد اگر آقای بهیار اعصاب داشته باشد و بتواند کمک کند، کمکی را که  می تواند انجام می دهد! اما این برای بیماران کافی نیست، زیرا اغلب آقا اعصاب ندارد واز حواس درست و حسابی برخوردار نیست .

من نمی دانم این جور آدمها برای چه باید در بیمارستان که محیطی سالم و پاک است استخدام می شوند از نظر ما  این جور آدمها به درد جاروکشی  حیاط بیمارستان را نمی خورند. اما ریاست محترم بیمارستان آنها را در بخش تالاسمی  برای بیماران که افرادی لطیف روح و حساس هستند  بکار میگیرد

 هدف  ریاست محترم از استخدام این جور افراد برای چنین بخش های حساسی چیست؟

چرا در بخش تالاسمی برای کمک به بیمارانی سختی کشیده،  دلشکسته،  غمزده و نیاز مند به محبت اطرافیان، از این جور آدمها استفاده می شود . بیماران تالاسمی بردۀ پرستاران و کارمندان بخش نیستند که  هر جور دلشان بخواهد بر سرشان داد و فریاد راه بیندازند هیچ پرستار و بهیار یا مسئول حق فریاد کشیدن و پرخاش کردن برسر بیماران را ندارد  

مشکل کمبود اعصاب و حواس فقط مشکل آقای قنبری نیست خانم صیادی نیز از این مشکل برخودار است فقط اعتیاد ندارد و کمی سالم تر به نظر می رسد! بیماران تالاسمی به هیچ عنوان تحمل این جور افراد را ندارند.

 این حق ما بیماران تالاسمی ( چابهار) است که در بخش یک پرستار و مسئول وظیفه شناس و دلسوز داشته باشیم  به نظر ما این یک درخواست بی جا و بی مورد نیست.

سومین مشکل بیماران تالاسمی بخش مشکل نداشتن دستشوئی می باشد.

مشکل نداشتن دستشوئی یک مشکل بزرگ برای بیماران است زیرا بیماران طبق دستور پزشک درمیان  تزریق خون باید از آمپول لازیکس ویا فوروزماید استفاده نمایند.  از خاصیت اصلی این دارو را که خود تان اطلاع دارید . مهمترین خا صیت این آمپول ها این است که آب اضافی خون را از طریق ادرار دفع می کنند لذا با تزریق این آمپول بیماران در هر چند دقیقه به دستشوئی احتیاج پیدا می کنند،   در بخش تالاسمی دستشوئی وجود ندارد در نزدیکی هم دستشوئی پیدا نمی شود بیماران در چنین شرایطی به کجا مراجعه نمایند .

 جواب گوی این مشکل باید ریاست محترم بیمارستان جناب  آقای شفارودی باشد. آقای شفارودی از خا صیت این آمپول ها اطلاع دارد و از مشکلات بیماران هم خبر دارد پس چرا دستور استفاده چنین داروهائی را می دهد.

بیماران با تزریق این آمپول در هر 5 دقیقه نیاز به دستشوئی پیدا می کند ریاست محترم جواب بیماران از اینکه به کجا مراجعه کننده چه می دهد  آنها باید به بخش مردان یا بخش اطفال مراجعه نمایند این بخشها حدود 80 متر با بخش تالاسمی فاصله دارند  بیماران در حالی که خون و سرم خود را به دست دارند باید  به یکی از این بخشها مراجعه کند  پرستار و بهیار حاضر نیستند برای چند لحضه حداقل خون و سرم را جدا کنند تا بیماران  راحت تر باشند  بیماران با همین حال مجبورند به بخش اطفال و یا بخش مردان بروند ، که اکثرا  در ورودی بخش ها  هم قفل می باشد باید  کلی با نگهبان سر کله بزنیم تا در برای بیماران باز کند . آن و قت بیمار شانس بیارد که در این بخش ها یک دستشوئی خالی  پیدا کند زیرا این دستشوئی ها اغلب اشغال می باشند .

ازجنابعالی  خواهشمندیم نسبت به رفع این مشکلات که در ذیل بطور خلاصه مطرح می کنم اقدام نمایید. بیماران تالاسمی این کمک شمارا در حق خودمان هرگز فراموش نمی کنند....

1 _ تعین یک پزشک مخصوص برای بخش تالاسمی حتی برای نیم ساعت در روز

2_ تعویض مسئول و بهیار بخش تالاسمی(خانم فاطمه صیادی و آقای بدیل قنبری ) زیرا مسئول و بهیار فعلی توانائی کمک به بیماران را ندارند. و بیما ران  به هیچ عنوان از آنها رضایت ندارند از شما و مسئولین می خواهیم هرچه سریعتر نسبت به تعویض مسئول و بهیار فعلی بخش  وجایگزین آنها افرادی شایسته و دلسوز اقدام فرمائید .

3_ رفع مشکل دستشوئی بیماران همانطور عرض کردم مشکل بزرگی برای بیماران است لطفا برای رفع این مشکل نیز اقدام نمائید.

یکی از بیماران تالاسمی چابهار به نمایندگی از طرف دیگر بیماران تالاسمی بخش